Veel K-zeilers zijn mensen die ook in andere schepen zelf actief wedstrijd zeilen of zeilden.
De beleving van het ‘echte’ wedstrijd zeilen proberen we te kopiëren als we op de steiger staan.
Toch is de beleving niet te vergelijken. Ten eerste heb je een heel ander perspectief van de wedstrijd.
Zit je normaal in je boot, nu sta je boven het veld. In de boot heb je geen keuze. Je moet wel om je heen kijken en je omgeving observeren en daarop je keuzes baseren.
Het is bekend dat er verschil zit in hoever je om je heen kijkt. Hoe verder je kijkt, des te meer keuzes krijg je te verwerken.
Dat is te trainen, kernploeg leden zijn hier bijvoorbeeld actief mee bezig.

Terug naar de K.
ik zie veel zeilers die bijna uitsluitend naar hun bootje kijken. Zeker als beginnende zeiler heb je het al lastig genoeg om dat mooie scheepje op koers te houden en snelheid te geven.
De omgeving wordt vaak vergeten. Let maar eens op wie ervoor of na het ronden van de onder-boei even de K zijn eigen weg laat zoeken om het hoofd af te wenden en het hele kruisrak te observeren.
Waar liggen de vlagen en waar zitten mijn concurrenten? Je moet informatie hebben om keuzes te maken.
Voor mezelf geldt daarbij dat ik altijd zo hoog mogelijk probeer te staan. Soms zie ik zeilers die op de rand van de steiger gaan zitten. Ik begrijp dat niet.
Als ik sta en mijn zicht is op 2,5 meter boven het water en jij zit op de steiger, dan is jou zicht ca 1,5 meter hoogte. Dan heb je toch gewoon minder overzicht!
Een ander dingetje is hoe je met gevoel zeilt. We herkennen allemaal vanuit de grote boot het moment dat er een vlaagje inkomt, de boot begint te helen en zet aan. Iets opsturen is een automatisme wat je puur vanuit je geconditioneerd gevoel doet. Je voelt iets en handelt automatisch.
Ik ben me daar in mijn begindagen van de K op een leuke manier bewust van geworden.
Ik zeilde achterhuis en was alleen. Bootje trimmen en vooral genieten van hoe mooi de K zich door het water bewoog. Ik moest op-kruizen en was gewoon lekker relaxed aan het varen.
De K was zo’n 75 meter van mij verwijderd. Ik krijg een vlaag in mijn gezicht en automatisch stuur ik iets op. Toen kwam het besef dat die vlaag niet bij mijn K was maar bij mij.
Ik was alleen en toen ik mijn domheid besefte heb ik er mooi over lopen gniffelen. Maar het was een eyeopener. Je kunt jezelf trainen in het observeren van die zeil gevoelens die je nu afstand ziet i.p.v. dat je ze zelf voelt.
Ik heb dat gedaan door naast mijn wedstrijden veel zelf te varen of met 2 of 3 man gewoon een uurtje te sparren. Het grote voordeel is dan dat er geen wedstrijd stress is en je heel bewust met dit soort zaken om kunt gaan. “Wat zie ik nu?” en “Hoe reageer ik daarop?”.
Nog een voorbeeld. Een K komt om de onder-boei en zet weer aan in een aandewindse koers. Je voelt de acceleratie niet maar kunt die wel zien. Maar dan moet je wel de keuze gemaakt hebben om dat te willen zien.
De vraag om een reactie op een niet goed aanspringend jacht moet je heel bewust waarnemen en daarop reageren. En echt dat moet je trainen.

Ik heb nu drie keer mijn ideeën over de K met jullie mogen delen.
Erg leuk allemaal maar ik heb de wijsheid natuurlijk niet in pacht. Ik wil het stokje voor een volgende trim tip graag doorgeven.
Het is leuk om je eigen visie te delen en iedereen de keuze te geven om er wat mee te doen.
Dus wie is de volgende?


Please publish modules in offcanvas position.