NK-K 2017 Door de ogen van de Scheidsrechter

Door de ogen van de scheidsrechter..................

 

 

Na het NK verwerk je zo’n dag en kijk in gedachten de nodige dingen terug. Ik dacht dat het leuk zou zijn om het NK ook te beschrijven vanuit mijn gezichtspunt als scheids.

 

Vooraf weet ik dat je als scheids een ondankbare taak hebt. Je doet het nooit goed! Met dat gegeven ging ik erin.

De scheids maakt fouten.. Het is gewoon ondoenlijk om alle situaties te zien, te beoordelen en dan een beslissing te nemen die strookt met hoe de betrokken zeiler het gezien heeft. Daar komt bij dat de zeiler op zijn bootje geconcentreerd is en als het spannend wordt een inschatting maakt. Kan ik voorlangs? Of niet? Loeven of juist vallen enz.

Hij heeft dus alleen zijn omgeving en enigszins tijd dit te beoordelen. Als scheids scan je voortdurend het hele veld en probeer deze situaties te voorspellen zodat je ook tijd hebt om de voorbereiding van een situatie te zien om achteraf een oordeel te geven.

Zijn er 2 of meer van die situaties tegelijk dan heb je als scheids en probleem. Waar kijk je?? En niet zelden zie je een aanvaring pas als je de bekende “Klonk” hoort. Dan mis je dus de voorbereiding en oordeel je op de situatie waarin de schepen zich dan bevinden. Misschien weet je nog uit een eerdere scan dat de zeiler over bakboord of stuurboord lag zodat je nog enige info vooraf hebt.

Dat is veel informatie en verwerking ervan in een steeds wisselend beeld.

Ik was na zondag dan ook kapot want dit vergt heel veel concentratie en interactie. Geen moment verslappen in een groot veld met veel conflictjes.

Vooraf wist ik dat je daarbij niet afgeleid wilt worden door ander ‘ruis’. Dat geldt voor de zeiler maar ook voor mij. Iedereen wil in zijn focus en concentratie bezig zijn en zich niet met randzaken bezig houden.

Zeilers zien altijd hun eigen waarheid en dat is vanuit het hierboven omschreven uitgangspunt ook logisch. Maar als je verschillend over situaties oordeelt komt er altijd emotie bij. Daarom die lange gesprekken in protestkamers en de emoties op de K-steigers.

Dat is ook niet weg te denken en zal er altijd zijn. Scheids of geen scheids, de emotie blijft, en dat is mooi want volgens mij zijn sport en emotie erg verbonden.

Vanuit psychologisch oogpunt kun je ook een inschatting maken hoe een ieder met die emotie bij een verschil van inzicht omgaat.

Aan de ene kant heb sporter die elke situatie in eigen voordeel zal uitleggen en elke oorzaak bij de andere legt. Zij hebben het nooit gedaan en die ander is altijd fout. In het meest extreme geval wordt het persoonlijk gemaakt en is die ander een ”………..” . (vul maar in). Daarbij lopen de emoties op.

Helemaal aan de andere kant heb je de zeiler die zijn straf neemt en het bij zichzelf houdt. Ook hij heeft een oordeel over wie in de situatie goed of fout zat. Hij accepteert de uitkomst en krijgt zo de ruimte te om te onderzoeken hoe hij in deze situatie terecht is gekomen. Hij evalueert en leert ervan. Er is zelf-reflexie.

En tussen die twee uitersten zitten de vele gezichten die we herkennen. Althans ik zag ze zondag allemaal en dat was een mooi gezicht.

Er is echter nog één stereotype dit niet in dit rijtje past en dat is de zeiler die roept: “Ik weet het niet” of “Is dat zo? Nou, dan draai ik wel”. Hij oordeelt niet zelf, legt de schuld niet elders

maar neemt ook niet de eigen verantwoording. Hij laat zich gewoon leiden door het gebeuren in zijn omgeving…….

 

Ik vindt dat soort dingen in de samenleving net zo boeiend als in de sport. Interessant omdat niemand gelijk is.

Maar ook omdat het wel degelijk uitmaakt in je ontwikkeling als zeiler. Zondag hebben ook de nrs. 1,2 en 3 vele rondjes gedraaid. Maar toch waren deze bootjes minder bij aanvaringen betrokken waarbij iedereen stilvalt. Vrij zeilen en uit de conflicten blijven. Ik zag alleen Joost een keer met 4 bootje een pirouette draaien in één van de laatste potjes maar herinner me niet meer hoe hij daarbij betrokken raakte. Wieger (nr. 5 in de lijst) zag ik een aantal keren bewust wegdraaien bij een groepje terwijl wel de rechten had. Slim!

 

Alleen om deze zaken is het gewoon heel goed om ook een keer scheids te zijn en deze dingen te zien en er mee te leren om te gaan.

De zeiler die de minste fouten maakt wordt kampioen maar maakt nog steeds fouten.

En ook een scheids kan onmogelijk alles goed. The perfect game bestaat niet, maar man wat is het een mooi spelletje!!

 

Dank mensen ik vond het een mooi kampioenschap waar ik met plezier aan terugdenk

 


Groet

 

Steven